Inschrijven Newsletters

Bij het uitwerken van het overlevingsplan hebben wij gezien dat de Risk Manager beslist over het beleid dat de onderneming inzake de ten laste neming of de overdracht van de risico’s zal voeren.

Daarvoor moet men een onderscheid maken tussen:

• het eigenbehoud: dat wil zeggen het bewust ten laste nemen van het risico en van de financiering ervan aan de hand van de eigen financiële middelen van de onderneming, zonder enige externe overdracht voor noch na het schadegeval.

• de overdracht van het risico (waarbij geen beroep op een verzekering wordt gedaan): in dit geval wordt een externe financieringsbron aangeboord om het geld na het schadegeval voor te schieten. Aldus is de regeling van een schadegeval met een bankkrediet geen werkelijk eigenbehoud, zelfs indien de onderneming later integraal het krediet met eigen middelen moet terugbetalen.

• het onvrijwillig eigenbehoud: hieronder verstaat men risico’s die men niet had ingecalculeerd en waarvan derhalve niet in de financieringswijze is voorzien.

• het niet-verzekerde gedeelte (“franchise”): het betreft het gedeeltelijke eigenbehoud, dat is beperkt door een verzekeringspolis die een percentage of een overeengekomen maximumbedrag dekt.

Op grond van de studie en het financieringsplan, doet de Risk Manager een beroep op zijn verzekeringsmakelaar.

De taak van die laatste zal erin bestaan op de verzekeringsmarkt de oplossing te vinden die het best aan de waarborgen beantwoordt die in het voor hem bestemde bestek van de Risk Manager zijn beschreven, en dit aan de beste voorwaarden.